آنان كه مىخواهند به حقيقت خليفة اللّه باشند و علاقه‌مندند تمام حركات و سكنات آنان برابر با دستورهاى مولا باشد و عاشق اين حقيقتند كه معنا و معنويّت بر تمام وجودشان حكومت داشته باشد و براى رسيدن به تمام اين حقايق متوسّل به قرآن و انبيا و امامان عليهم السلام و دعاهاى وارده مىشوند و از مناجات نيمه شب و استغفار در سحر غفلت ندارند ، عارفند . كسى كه مىخواهد دلش از همهء قيود مادّى آزاد شود و دنيا و عناصرش او را محكوم خود نكنند بلكه در زندگى وسيله‌اى براى رسيدن به مقام قرب باشد ، كسى كه نمىخواهد به هيچ چيز دنيا به عنوان هدف بنگرد ، آن كه عاشق بهره گرفتن از تمام نعمت‌ها براى رسيدن به حق است و از هيچ مجاهده‌اى در اين راه دريغ ندارد ، كسى كه مىخواهد در همهء زمينه‌ها تسليم حق باشد و قلبش آراسته به مقام رضا گردد و جز به پروردگار تكيه نكند ، عارف و آراسته به عرفان است . جلوهء توحيد در قلب بدان گونه است كه ترديد و شكّ و وسوسه و شيطنت و نفاق و شرك در آن راه نداشته باشد ، بدان صورت كه اگر صاحبش با ارّه او را ذرّه ذرّه كند و با آتش بسوزاند ، در عشقش به خدا خلل وارد نشود و همچنين مسائلى از قبيل : تسليم ، رضا ، توكّل ، زهد ، ورع ، تقوا ، تضرّع ، انابه ، توبه ، اتّصال به نبوّت ، پيوند با ولايت ، طهارت باطن ، خشوع ، خضوع ، بندگى خالصانه ، خدمت به خلق ، رعايت حقوق همه و . . . از پايه‌ها و مسائل اصيل عرفان و آراسته به اين واقعيّت‌ها عارف است . عنايت داريد كه اين‌ها مسائلى نيست كه از آن‌ها به عنوان مسائل وارداتى ياد كرد . شناخت واقعى حق ، آگاهى به اهداف انبيا و امامان عليهم السلام ، اجراى فرامين الهى و آراسته شدن به حسنات اخلاقى محض عرفان و عرفان محض است .